Odamiz da tamam (12 aralik 2010) 37. hafta

Baba ile odamizi düzenledik. Dünden beridir biraz gerginiz. Erdal Bey benim hala ağırlaşıp hamile olduğumu kabullenemedi ama işte kendi aile sevgisi hep ağır basıyor. Sebep mi? 4 hafta önce ablasigile yemeğe gitmediğim halde cuma gecesi kuzenim askere gideceği için teyzemlere gitmiş olmamiz...
Teyzemlerde de kıvrandım. Bir sağa bir sola oturdum. Ayaklarim ellerim şişti. Hatta ayrılırken anneannemin elini öpüyordum Karaman şivesi ile anneannemin söylediği
"Amannnıııınnn Betüüülll senin ellerin yaniyor kızım nasi durdun sen?"
Keyfi bir yemekte kıvranmaya sabretmek mi lazım yoksa askere gidecek bir çocuğa moral vermek için gidilen bir akşam oturmasina mi? Ama Erdal Bey saniyorki ben iyiym ve onun ailesine gitmemek için bu durumumu bahane ediyorum...
Neyse Allah biliyor... Fazla söze gerek yok.
Sabah odamizi düzenledik. Önce funnababynin takimi olan lambamizi sonra da perdemizi taktik ve akşam da uyku setimizi serdik. Rafımızı çaktık oyuncaklarimizi koyduk oraya. Stickerlarimizi yapıştırdık ve odamizin kapisini çektik... Artik kizimizi bekliyoruz.

Bu kırmızı valizde neyin nesi:) Hastane çantamız. Daha kapatmadik aklimiza gelenleri atiyoruz içine:) Bebek için gerekli herşey konuldu ama benim eksiklerim var. Diş fırçası macunu vs son anda konulacak şeyleri işte...

Oyuncaklari ise şimdiden almış değilim:) Rafta en sağdaki Sen Bernar köpeğim ilk yurtdışı seyahatimiz İsviçre'den hatira, yanindaki kedimi ise Yasemin Abla bana işe başladığımda almıştı. Arabamin arkasina koymuştum. Kuzu da Erdal'in hediyesi idi. Alttaki ayicik ise sanirim 2004 de falandi kendime aldığım bir hediye:)

Erdal bakip bakip şuna bak şimdiden herşeyi var diyip gülüyor kendi kendine:)
Çok mutlu...